Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie, christian louboutin k3 schoenen TOP merken online louboutin schoenen voor vrouwen

Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie

Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie_checkout

Description

louboutin amsterdam Christian Louboutin Dames Schoenen Sandalen , Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie louboutin so kate,meer in de mode

Simple-made-sexy sandaal lendsunderstated elegantie. Enkelbandje en een open teen combineren voor been verlenging effectsSandals
Hoog (3in en hoger)
Synthetische Upper - Synthetisch, voering - Synthetisch, Sole - Synthetische
Stilleto hiel
Open teen
De formele

Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie
Goedkope Aldo Zwarte Cardross Strappie Stiletto Sandalen,louboutin shoes,louboutin sale,Amsterdam collectie

Review

You may also like...

louboutin schoenen voor vrouwen

cristiano louboutin las vegas
christian louboutin miesten lenkkarit
Christian Louboutin sapatos para homens
Inloggen  |  Account aanmaken
My Cart:  0 Item(s)

Categorieën

    • Christian Louboutin
    • Converse
    • Ecco
    • Fitflop
    • G-Star
    • MBT
    • Pikolinos
    • Supra
    • Tods
    • UGG

[meer]Nieuwe artikelen voor november

  • Heren Sandalen Pikolinos TARIFA 06J5433 Olmo Brons,piccolino online...
  • €153.10  €84.21Korting: 45% korting
  • Heren Sandalen Pikolinos TARIFA 06J5433 Olmo Brons,piccolino schoenen online...
  • €153.10  €84.21Korting: 45% korting
  • Heren Sandalen Pikolinos TARIFA 06J5433 Brons,piccolino outlet...
  • €148.87  €81.88Korting: 45% korting
  • Heren Sandalen Pikolinos TARIFA 06J5433 Zwart,piccolino online kopen,piccolino...
  • €212.32  €116.77Korting: 45% korting
  • Heren Sandalen Pikolinos San Telmo M1D1011 Zwart,piccolino kopen,piccolino...
  • €233.45  €128.40Korting: 45% korting
  • Heren Sandalen Pikolinos TARIFA 06J5433 Olmo Brons,piccolino schoenen online...
  • €153.10  €84.21Korting: 45% korting

Maandelijkse aanbieding voor november[meer]

  • goedkoop Comfortabele MBT Nafasi Zwart Heren Uitverkoop,mbt trainers,kopen
  • €222.46  €79.16Korting: 64% korting
  • top search Populaire MBT Nafasi Charcoal Heren Hot Sale,mbt...
  • €223.20  €79.16Korting: 65% korting
  • de lekkerste producten Classic MBT Nafasi Sciroppo Heren Collectie,mbt sport...
  • €223.05  €79.16Korting: 65% korting
  • Gratis verzending Comfortabele MBT Nafasi Wit Dames Online,mbt schoenen...
  • €223.27  €79.16Korting: 65% korting
  • grote korting Topkwaliteit MBT Nafasi Zwart Dames Beste prijs,mbt kopen...
  • €223.25  €79.16Korting: 65% korting
  • winkel Bieden fabriek prijs MBT Garissa WitBlauwe Dames Te koop,schoenen...
  • €223.23  €80.80Korting: 64% korting
Copyright © 2017 www.wilmingtonyouthcenter.com. Powered by wilmingtonyouthcenter.com


Archief

  • ▼  2017 (33)
    • ▼  november (6)
      • 'Herverdeling met ontwikkelingshulp is al een halv...
      • "De vlaktaks is een zegen, maar uit de mond van Op...
      • 'Als de politie zich moet gedragen als weekdieren,...
      • 'De Catalaanse ontvoogdingsstrijd is nu een stiere...
      • 'De onderzoekscommissie heeft de reputatie van het...
      • 'Weinstein is een seksistisch zwijn, maar de colle...

zondag 26 november 2017

'Herverdeling met ontwikkelingshulp is al een halve eeuw lang een druppel op een hete tropische plaat'

'Is ontwikkelingshulp een zegen of een vloek', vraagt Jean-Marie Dedecker. 'Zolang wij meer inzitten met het lot van de arme sloebers in de derde wereld dan hun eigen leiders doen is er weinig hoop op beterschap.'

November is traditioneel de inzamelmaand voor de ngo's , met de collectebus van 11.11.11 op kop. Vroeger verzamelden we zilverpapier en stond er op elke kruidenierstoog een koloniaal spaarpotje van een ja-knikkend negertje. Vandaag worden we een geweten geschopt met beelden van vluchtelingen op een schamele overzetboot of met politiek beladen campagnes. Zo wordt Zuhal Demir die verhuisde van Antwerpen naar Genk door 11.11.11 als politiek vluchtelinge in de wind gezet tegenover Saya Hadid die Bagdad ruilde voor de koekenstad .Flauwe verpolitiseerde framing. Sedert het Geneefse pr-bureau MarkPress met hartverscheurende beelden over verhongerende kinderen in Biafra de wereldopinie mobiliseerde, is fondsen verzamelen big business geworden. Het United Nations Development Programme (UNDP) schat dat er meer dan 37.000 internationale ngo's bestaan.

Indien alle ngo's, van soepkeukens tot internationale noodhulporganisaties, samen een land zouden vormen, dan zouden ze volgens de Amerikaanse John Hopkins University de vijfde economie van de wereld zijn.Donorregeringen geven jaarlijks 120 miljard dollar aan ontwikkelingssamenwerking. Voor humanitaire noodhulp (EHBO bij oorlogen en rampen) leggen ze er nog ruim 6 miljard dollar bij. Afrika alleen al kreeg de laatste 50 jaar volgens de gewezen US Treasury Secretary Paul O'Neill3000 miljard dollar. Deze 'morele economie' is een concurrentiële slag om de centen van de donoren geworden tussen de ngo's onderling. Deze besteden tot 50% van hun budget aan werkingskosten en aan publiciteit voor het inzamelen van nieuwe fondsen. Crisissen die telegeniek zijn krijgen veel en worden als donordarlings behandeld, anderen als donorwezen. Dat de donorlanden er zelf beter van worden is ook een publiek geheim. Volgens de Singaporese econoom Kishore Mahbubani keert 8 dollar van elke zogenaamd in de derde wereld uitgegeven 10 dollar terug naar het donorland in de vorm van administratieve uitgaven, adviseurshonoraria en contracten voor de eigen bedrijven.

Vogelbekdier in de Congostroom

Decennia lang werd wie de vraag durfde te stellen of al die ontwikkelingshulp al zoden aan de armoededijk heeft gezet, of dat het water naar de Congostroom dragen was, als immoreel aan de kant gezet. Emotie en gecultiveerd medelijden winnen altijd van de rede, dat houdt de hulpindustrie draaiende. Ibrahim Mo, een Brit met Soedanese roots werd als eigenaar van het telecombedrijf Celtel een van de schatrijkste mensen van Afrika. Elk jaar looft hij een prijs uit aan een niet-corrupt Afrikaans staatshoofd.
De laatste drie jaar is die erelijst niet aangegroeid omdat Mo nog eerder een vogelbekdier in de Congostroom vindt dan een onbevlekte satraap op het Afrikaanse continent. De Afrikaanse oligarchen zijn de koloniale plunderaars van nu, zegt Evelyn Groeninck die als onderzoeksleider van een team bestaande uit Afrikaanse onderzoeksjournalisten onlangs de corrupte praktijken in zeven landen aan het licht bracht. In de Democratische Republiek Congo bijvoorbeeld, dat wij ruim van ontwikkelingshulp voorzien, verdwijnt jaarlijks 15 miljard dollar op vreemde bankrekeningen. Sedert haar onafhankelijkheid kreeg Congo al ruim 600 miljard dollar hulp. Het is er vandaag slechter aan toe dan toen. In de laatste vijf jaar is er 7 miljard dollar Zuid-Afrikaans belastinggeld naar Dubai versluisd.
De Antwerpse Katoennatie trekt haar investeringen terug uit Zuid-Afrika omdat het onder hun corrupte president Jacob Zuma afglijdt naar Congolese toestanden."Eigenlijk vind je in heel Afrika maar vier soorten blanken" schrijft David Van Bodegem in zijn autobiografische roman 'Nood breekt wet': "Paters, artsen, handelaren en ontwikkelingswerkers. Paters komen met idealen en houden daaraan vast, handelaren komen zonder idealen en ontwikkelingswerkers komen met idealen en verliezen ze. Een arts zit tussen een pater en een ontwikkelingswerker."
De Panama Papers en Paradise Papers zijn een bloemlezing over Pan-Afrikaanse politieke roverbendes. Staatsbedrijven in sectoren als edelstenen in Mozambique of fosfaten in Togo zijn zogenaamd eigendom van het volk maar in werkelijkheid zijn ze in handen van dictators en hun kleptocratische bendes. Ze breken hun bestuurlijke systemen af om dan zelf te kunnen plunderen samen met multinationals die deze landen zien als koloniale wingewesten voor grondstoffen, sweatshops voor goedkope arbeidskrachten en dumpplaatsen voor hun afval.
Uit plaatsvervangende schaamte voor het koloniaal verleden kijkt het Westen weg in gespleten verontwaardiging en sust haar geweten met ontwikkelingsmanna. Ontwikkelingshulp heeft zijn eigen dynamiek waarvan de ngo's in eerste instantie zelf beter worden. Velen zoeken eerst naar een bestaansreden en dan naar centen. Een vicieuze cirkel van verkwisting en onderdrukking. Soms is het nog beschamender. Een paar maand vooraleer hij door het leger werd afgezet, werd de bloeddorstige 'linkse' racistische satraap Robert Mugabe nog door de WHO ( World Health Organisation) voorgedragen als Goodwill Ambassadeur. Hij veroordeelde zijn land Zimbabwe, dat onder blank bewind ooit de graanschuur van Afrika was, tot de hongersnood. De levensverwachting van een Zimbabwaan is gedaald van 61 naar 45 jaar. Hallo WHO.

Pleitbezorgers voor nieuwe geldstromen

Het land barst nochtans van het water. Het heeft meer dan 10.000 dammen, maar infrastructuur voor irrigatie ontbreekt of is verwoest door de landhervormingen. Dammuren zijn ingestort, leidingen weggeroest of als oud ijzer verscheept naar China, want aan louche zakenpartners geen gebrek. De paupers die op de vlucht gaan voor dergelijk wanbeleid worden nu klimaatvluchtelingen genoemd om de geldkraan van het westers geweten open te houden.
Verschillende ngo's zijn inventieve pleitbezorgers voor nieuwe geldstromen uit Tobintaksen en uit REDD- en CDM-mechanismen voor bossen en CO²-compensaties , die in de eerste plaats hun bestaan verrechtvaardigen als doorgeefluik, maar steevast op de Zwitserse bankrekeningen van de dictators terecht komen. Terwijl er in zijn land 2,5 miljoen zielen op de ondervoedingsgrens leven liet Levy Mwanawasa, de overleden dictator van Zambia, ooit een gift van 26.000 ton genetisch gemanipuleerd graan in de havens wegrotten onder druk van westerse ecolobby's (Greenpeace, The Sierra Club...).
In haar boek "De Crisiskaravaan" waaruit hierboven al geciteerd werd, gaf journaliste Linda Polman een inkijk achter de schermen van de noodhulpindustrie. Dertig procent van de tsunamihulp in de provincie Atjeh werd ingepikt door Indonesische militairen. Volgens Talatbek Masadykov, hoofd van de VN-missie in Zuid-Afghanistan overhandigden hulporganisaties in Uruzgan een derde van hun voedsel- en landbouwhulp aan de Taliban. In Afghanistan verdween 15 miljard dollar van de 60 donorregeringen in het frauduleus circuit. Ngo's die het geld beheren durven er hun spookprojecten niet te bezoeken. Hun beveiliging is duurder geworden dan de projecten die ze draaien. "Eerst was er communisme, toen Talibanisme en nu is er NGO-isme" zeggen de Kabuli's. In Somalië eisen warlords 80% op van de hulpgoederen. Vijftien tot twintig procent van de bewoners van vluchtelingenkampen zijn refugee warriors, die tussen de maaltijden en de medische behandelingen door hun oorlogen voorzetten. Ik bezocht zelf een kamp in Dhaba bevolkt door een half miljoen Somaliërs die sedert 1991 wachten op beterschap. Om al deze redenen pleit de Zambiaanse economist Dambisa Moyo er zelfs voor om de ontwikkelingshulp stop te zetten.

Te weinig democratie, te veel religie

Herverdeling met ontwikkelingshulp is echter al een halve eeuw lang nauwelijks een druppel op een hete tropische plaat. 'Onvoorwaardelijke hulp kweekt gewenning die de economische groei vernietigt en de ontvangers ervan infantiliseert" schreef Irwin Steltzer al in 2006 in The Spectator. "Nog nooit is hongersnood uitgebroken in een functionerende democratie" constateert VN-ontwikkelingseconoom Amartya Sen. Er is geen gebrek aan voedsel, maar er is te weinig democratie en te veel religie.
Zolang wij meer inzitten met het lot van de arme sloebers in de derde wereld dan hun eigen leiders doen is er weinig hoop op beterschap. Ngo's doen ongetwijfeld ook uitstekend werk, maar om gemeenschapsgeld bedelen om je eigen bestaan te verrechtvaardigen of om paarlen aan satrapen te geven is minstens voor discussie vatbaar. Een correcte nationale markteconomie in combinatie met een rechtstaat, en een correcte toegang tot de wereldhandel zonder onrechtvaardige westerse invoerrechten en wars van gesubsidieerd westers protectionisme, is de correcte oplossing.

maandag 20 november 2017

"De vlaktaks is een zegen, maar uit de mond van Open Vld klinkt het vals"

‘Hoe meer regels, hoe voordeliger voor de superrijken’ zei Tove Maria Ryding van het netwerk Eurodad, in de nasleep van de Paradise Papers. ‘Een systeem zonder uitzonderingen in plaats van de fiscale koterijen zou ons veel meer opleveren’ trad fiscaal expert Michiel Maus haar bij. Dit systeem bestaat en het noemt de vlaktaks.

In vergelijking met de catalogus van 3Suisses is onze belastingaangifte met 850 rubriekjes een ware encyclopedie. Drukkingsgroepen hebben met lobbyfiscaliteit het rechtvaardigheidsbeginsel van het huidig progressief stelsel uitgehold met allerlei aftrekposten, uitzonderingen, verminderingen en compensaties. Om dit regelbos te kappen bestaat er een belastingvorm dat ook al in menig Europees land wordt toegepast: de vlaktaks. ‘The Flat Tax’ heeft als theoretische vader Nobelprijswinnaar Milton Friedman en als praktiserende grootvader Andrew Melon. Deze Amerikaan met Schotse roots was de superrijke eigenaar van onder meer Gulf Oil en Alcoa. Tussen 1920 en 1929 was hij ook nog minister van Financiën in Amerika. Hij verlaagde zes keer de belastingen en tot grote verbazing van zijn criticasters stegen de belastinginkomsten met 300 miljoen dollar, van 719 miljoen naar 1 miljard. In 1981 stelden Robin Hall & Alvin Rabushka hun theorie voor om alle federale belastingen te vervangen door een uniform, laag en eenvoudig tarief van 19 procent op alle inkomsten met een belastingvrije som van 25.500 dollar. Het systeem was zo eenvoudig dat het ‘postcard tax return’ genoemd werd. Een belastingaangifte op een postkaart.

Gelegaliseerde diefstal
De grenzen van de schraapzucht van de overheid op het inkomen van Jan Modaal zijn al lang overschreden. De hoge marginale aanslagvoeten in de personenbelasting hebben een ontmoedigend effect op de economische activiteit en zijn onrechtvaardig. Door de lasten op arbeid wordt arbeid een last. We zijn nagenoeg olympisch kampioen in de discipline ‘belasting betalen’. Een overheidsbeslag van 53% is gelegaliseerde diefstal. In Amerika is belastingontduiking een misdaad, hier een daad van wettige zelfverdediging. Een vlaktaks is het heffen van één uniform belastingtarief, het afschaffen van aftrekposten en het invoeren van een belastingvrije schijf ter grootte van het bestaansminimum (bijvoorbeeld 12.500 euro). Het gaat dus asociale toestanden tegen. De vlaktaks doorbreekt de tweespalt tussen de formele belastingvoet, die zeer hoog is en de reële belastingvoet, die voor sommigen veel lager is gezien de fiscale spitstechnologie (of in het jargon ‘optimalisatie’ genoemd) en het selectief geheugenverlies (of amnesie) van de belastingbetaler. Doordat bij een vlaktaks allerhande aftrekken wegvallen, ingewikkelde achterpoortjes gesloten worden en er enkel een belastingvrije som overblijft, is de formele belastingvoet gelijk aan de reële belastingvoet. Het is en blijft een progressief systeem omdat men meer moet betalen naargelang men meer verdient.

Dubbele discriminatie
Ons huidig systeem is een interventionistisch systeem. Men mag van zijn inkomen bedragen  aftrekken als men aan bepaalde voorwaarden voldoet. De voorwaarden op zichzelf zijn een vorm van dubbele discriminatie. Waarom zou eenzelfde inkomen (meestal bekomen door arbeid) anders belast moeten worden naargelang de sociale status? En waarom zou iemand meer belasting op zijn inkomen moeten betalen om daar mee de aftrekposten van een andere medeburger te financieren? Een tweede reden is dat veel van deze aftrekposten eerst een uitgave veronderstellen. Lage inkomens vallen dus uit de boot, omdat hun inkomen te laag is om die uitgaven te verrichten. Meestal zijn de aftrekmogelijkheden ook beperkt in de andere zin. Als het inkomen een bepaald niveau overschrijdt, komt men niet meer in aanmerking. Met andere woorden, de huidige inkomstenbelasting geeft aanleiding tot een behoorlijk antisociaal klassensysteem. In plaats dat men zich via arbeid progressief kan opwerken op de sociale ladder, worden bijkomende inspanningen gestraft, waardoor men gevangen’ blijft in zijn sociale inkomensklasse. In het huidige systeem is mobiliteit tussen de inkomensklassen zeer moeilijk gemaakt. Het wordt ons verkocht omdat het socialer zou zijn, maar in werkelijkheid bereikt men net het omgekeerde. Het leidt (of lijdt) tot de grassprietmaatschappij: aftoppen wat groeit. Wie arm is, blijft arm. Wie rijk is, blijft rijk, maar wie werkt, moet blijven werken of hij wordt arm. En werkt hij hard, dan houdt hij soms minder over dan voordien. De vlaktaks daarentegen stimuleert de economie, is sociaal, motiveert om te werken en sluit frauderen uit. Terugverdieneffecten compenseren de budgettaire kost en de helft van onze belastingambtenaren kunnen we elders productief inzetten. Verliezers zijn de accountants en de dure fiscale spitstechnologen.



Wie gelooft die mensen nog?

In mijn boek Rechts voor de raap uit 2006 stelde ik een vlaktaks voor van 30% in de personenbelasting en 15% in de vennootschapsbelasting. Ik werd er o.a. voor geëxcommuniceerd bij de VLD en mijn boek stond stante pede op de blauwe lijst van de Index librorum Prohibitorum. Vandaag heeft Gwendolyn Rutten eindelijk het licht gezien en stelt ze net hetzelfde voor. Voortschrijdend inzicht, platte demagogie of aanbidding van het gouden kalf omdat de ideologische blauwe koe leeggemolken is door twee decennia machtsdeelname? Wie gelooft die mensen nog? Boven de Moerdijk in Nederland berekende het Leidense professorentrio Caminada, Goudswaard en Vording 20 jaar geleden al dat een vlaktaks van 27,7% de Nederlandse schatkist geen cent zou kosten. Het CDA (het ideologische equivalent van onze CD&V) nam het op in zijn partijprogramma. De huidige Nederlandse regering-Rutte III met haar minister van Financiën Wopke Hoekstra bestudeert nu een sociale vlaktaks van 36,93 %. Hier zijn onze boswachters eerder stropers. Hans D’hondt, ex-kabinetschef van premier Yves Leterme ten tijde van de bankencrisis en sedert 2010 baas van de fiscus, was tien jaar lang bestuurder bij de Belgische Maatschappij voor Internationale Investeringen (BMI), van 23 maart 2006 tot 8 juni 2016. Een overheidsvehikel dat opduikt in de Paradise Papers. De paus bij de fiscus had dus een vinger in de pap in een belastingparadijs. De ethiek van een bananenrepubliek. Om het fiscaal vluchtgedrag en de belastingontduiking door overheidsbedrijven te vermijden is de vlaktaks zelfs al een zegen


'Als de politie zich moet gedragen als weekdieren, neemt de straat het over'

Jean-Marie De Decker over de rellen in Brussel: 'De expatvoetbalhooligans zijn exponenten van een soort anti-maatschappij die hun levensdoel ontlenen aan de haat die ze koesteren tegen de samenleving waarvan ze nu deel uitmaken.'


Marokko won de WK-kwalificatie van Ivoorkust in Abidjan en de hel barstte 5.125 km verder los in Brussel. Niet alleen hier, ook in de Schilderswijk van Den Haag, en in Amsterdam en Rotterdam werd het straatmeubilair gesloopt. Er was al een voorgaande: op 4 juni 2011 kwalificeerde Marokko zich met 4-0 tegen Algerije, en op de Turnhoutsebaan in Borgerhout werd toen ook al een voetbaloorlog uitgevochten. Op de Gentse kouter vielen een dag eerder ook al 22 gewonden toen Turkse heethoofden de voetbalinterland tussen België en Turkije eerder zagen als een nationalistisch dan een sportief feestje.

Terwijl schorremorrie deze week de hoofdstad belaagde en plunderde, keek de Brusselse politie nochtans verontwaardigd de andere kant op. Terwijl niveau 3 voor terreurbestrijding van kracht was duurde het nog quasi een uur vooraleer onze pakkemannen de weg naar de Lemonnierlaan gevonden hadden, maar pakken mochten ze toch niet. Niet dat arrestaties veel zouden geholpen hebben. Het tuig van de richel was door de draaideur van het politiekantoor - op bevel van een wegkijkende zwarte toga - gegarandeerd al terug naar een theehuis aan de snuif gestuurd, vooraleer de agenten hun battle-dress hadden uitgetrokken. Dat hebben de feiten na de rellen op het Muntplein een paar dagen later duidelijk bewezen.

Blijkbaar hebben de Brusselse rechters nog een zuiver theoretische, sociologische opvatting over misdaad, namelijk dat crimineel gedrag het natuurlijk gevolg is van kansarmoede, en daarom niet afkeurenswaardig is en ook niet te bestrijden is door de wet te handhaven. Struisvogels met witte befjes in de stad der blinden. De politieleiding - stuk voor stuk politiek benoemde sabelslepers - hunkert meer naar de goedkeuring van wegkijkende politici die hun nieuwe allochtone kiespubliek niet teveel voor het hoofd willen stoten dan naar ordehandhaving. Ze wringen zich in allerlei bochten om te laten zien dat ze geen sociale vooroordelen hebben die de progressieve opinie zouden kunnen krenken. Ze is meer bezig met het beschermen van haar eigen politiek-correcte reputatie dan met het beschermen van het publiek. Het vermijden van een rassenconflict gaat boven alle overwegingen, inclusief het welzijn, de veiligheid en de bescherming van de burgers. Het is een capitulatie voor de straat en een uiting van een decadente ondergangscultuur die zo betrapt wordt op haar eigen verdwazing.

Met 2200 zielen is het politiekorps van Brussel Hoofdstad groot genoeg om de geweldorgieën het hoofd te bieden, alleen voelt de gewone flik zich in de steek gelaten door zijn oversten, door gebrek aan vervolging, en door de ontoereikende straffen die volgen op een sporadische veroordeling.

Agenten moeten zich als weekdieren laten beschimpen door straatgeboefte om zogezegd een escalatie te vermijden, terwijl het net deze straffeloosheid is die het schorremorrie een onkwetsbaar gevoel geeft voor het voortzetten van hun crimineel gedrag. Hoe vaak ze ook het nest bevuilen, de belastingbetaler draait toch altijd op voor het herstel. De toestand is hopeloos maar blijkbaar nog altijd niet ernstig. 'Wij móchten niets doen, om zot van te worden', getuigden een aantal agenten anoniem.

Na de Lemonnierlaan volgde het Muntplein. De inefficiëntie door de versnippering in zes verschillende Brusselse politiekorpsen is schrijnend, maar burgemeesters beschouwen hun korpsballen eerder als een persoonlijke paleiswacht dan ze te doen fusioneren tot één krachtdadige brigade. Onze ministers kijken telkens de andere kant op achter een sluier van zelfbedrog en partijbelang. Ze voeren dan telkens een riedeltje van verontwaardiging op en roepen om een strenger beleid om de goegemeente te sussen. Hun mantra van "lik-op-stuk beleid" is even geloofwaardig als "de onderste steen bovenhalen" in elk onderzoeksrapport.


Baronnen op hun erf

Volgens de Brusselse burgemeesters, allemaal baronnen op hun eigen erf, zijn de echte criminelen de vervuilende automobilisten waarvan de munten in hun parkeermeters steken; Filerijders die aan 30 km per uur door ingestorte tunnels, over kaduke viaducten en langs straten met zinkgaten naar hun werk mogen tuffen, op straf van boete. Zelfs de Brusselse voetgangerszone is eerder een verloederd getto dan een oase van rust. Puisten en kraters van wanbeleid.
Jarenlang wanbeleid van de Parti Socialiste en de medeplichtigheid van alle traditionele partijen, Groen en Ecolo incluis, heeft er een sociaal moeras gecreëerd. Ze spartelen als vissen op het droge. Voor de straatcriminelen belijden ze daarentegen een kruiperige lippendienst aan het multiculturalisme. De belangrijkste tekortkoming van ons strafsysteem ligt niet in zijn streng of buitensporig optreden of in zijn neiging mensen ten onrechte op te sluiten. Het ligt in zijn voortdurend falen om de wet te handhaven en zijn burgers te beschermen tegen de echte misdadigers.
De expatvoetbalhooligans zijn exponenten van een soort anti-maatschappij die hun levensdoel ontlenen aan de haat die ze koesteren tegen de samenleving waarvan ze nu deel uitmaken. Ze vinden het beter om dwarsgezeten te worden door een externe vijand dan losgeslagen te zijn in betekenisloosheid. Ze zien zichzelf als krijgers in een culturele nationalistische burgerstrijd en niet als nietsnutten en criminelen. De mantra van discriminatie, achterstelling, werkloosheid en zelfs racisme is voor de vernielzuchtigen van de Lemonnierlaan en het Muntplein valse schijn, en zelfs een belediging voor de grote massa die hier wel aardt, werkt en studeert, en het altijd beter heeft dan in hun land van herkomst.
Het blijft verbazen dat zelfs immigranten van de derde generatie rootisten blijven die er van overtuigd zijn dat hun eigen identiteit bepaald wordt door hun biologische afstamming, en dat ze die roots van nationaliteit, cultuur en godsdienst trouw moeten blijven. Het wegkijk- en sublimatiegedrag van de politieke wereld als het om crimineel gedrag van daders die behoren tot allochtone minderheden gaat, is meer dan schuldig verzuim, het is medeplichtigheid. De permanente noodzaak van een performante politie is nodig omdat de gebrekkige aard van de mensheid niet geneigd is tot deugd en sociale harmonie. De druk van buitenaf om zich fatsoenlijk te gedragen is een noodzakelijk onderdeel van een beschaafde samenleving. Wie dit niet aanvaardt hoort hier niet thuis, ook niet in een hellegat.


maandag 13 november 2017

'De Catalaanse ontvoogdingsstrijd is nu een stierengevecht voor democratische waarden'



'Niettegenstaande mijn sympathie is de onafhankelijkheid van Catalonië mijn strijd niet, maar de democratie is dat wel', schrijft Jean-Marie Dedecker. Hij kan maar weinig begrip opbrengen voor de manier waarop Spanje, Europa, en heel wat Belgische politici omgaan met de crisis in de regio.